Geen hindernis teveel… Zaur Kourazov!

Oostendenaar Zaur Kourazov is amper 20 jaar en beoefent ‘parkour’, een in Frankrijk ontstane loopdiscipline waarin de deelnemers ('traceurs' genoemd) proberen hindernissen te overwinnen op een zo vloeiend en snel mogelijke manier. Parkour kan vrijwel overal worden beoefend maar dit gebeurt voornamelijk in steden in de buitenlucht.

Hoe kwam je in contact met deze sport?
Eigenlijk is het geen sport. Als ik aan sport denk, denk ik aan een sportclub en aan training op regelmatige basis. Parkour daarentegen palmt je hele leven in! (lacht) Het roept een emotie op en is een vorm van expressie.
Op twaalfjarige leeftijd zag ik een video op Youtube en ik was verkocht. Ik ben toen ook beginnen springen. Aanvankelijk was dat een beetje ongestructureerd. Later ontdekte ik dan dat het een discipline is waarbij je veel moet nadenken. Je leert veel over jezelf, je leert hoe je moet omgaan met angst en hoe je je eigen grenzen kan verleggen.

Parkour ziet er best gevaarlijk uit. Schrikt je dat niet af?
Het is niet gevaarlijk. Enkel als je niet eerlijk bent met jezelf, maak je het wel gevaarlijk. Het is vooral het imago van parkour dat de discipline gevaarlijk maakt. Mensen zien alleen de ‘big stuff’, ze kicken op de risico dat genomen wordt terwijl een traceur volkomen in rust en controle is (althans moet zijn).
In het begin durfde ik het mijn ouders zelfs niet vertellen om ze niet ongerust te maken En ik snap ook dat sommige ouders er niet mee overweg kunnen. Maar in mijn geval zagen ze al snel dat het een echte passie was. En dat ik dit niet voor de adrenaline doe. We zijn niet gemaakt om 8 uur stil te zitten. Via parkour ga je eigenlijk gewoon op zoek naar een normale reactie van je lichaam. Wij zijn zo passief geworden, je lichaam vraagt aan je om te bewegen: elke keer als je zin hebt om uitterekken of je been te strekken: doe het!! Maak een beweging die je nooit maakt experimenteer en het zal je geest en lichaam voeden!
Ik kreeg gelukkig nog maar zelden te kampen met zware blessures. Uiteraard sla ik wel eens mijn enkel om of zo, maar daar leer ik uit. Fouten maken doet je beter nadenken.

Bestaat parkour ook als competitie? Of is het meer iets underground?
Er bestaan vormen van competitie van zowel Parkour als zowel Freerunning. Elke school heeft zo zijn eigen facebookpagina. Zelf werken we regelma­tig samen met de Gymnastiekfederatie Vlaanderen. En ik ben aangesloten bij ‘Exception Movement’, een vereniging waar ik lesgever ben en ook demo’s en workshops geef. Maar bij parkour is het nooit doel om de beste te zijn, wel om samen te trainen en te verbeteren. In tegenstelling tot ‘free running’, een andere variant waar het meer draait om show en truukjes.

Is er een scene in Oostende?
Er is zeker een scene in Oostende! Parkour Belgium telt een 1000-tal leden. Daarvan is er schat ik een honderdtal echt toegewijd bezig. En er is een nieuwe generatie op komst. Vroeger spraken we vooral af via internetfora, voortaan gebeurt dat via sociale media zoals Facebook. Je kan het een beetje vergelijken met de skatescene, die destijds ook enorm opkwam, als een soort modeverschijnsel. Maar uiteindelijk: the real ones stay and the fake ones dissapear.

Is onze stad een geschikte locatie voor het beoefenen van parkour?
Er bestaan een aantal leuke ‘spots’ (vakjargon voor parkourlocaties) in Oostende zoals het Zwembad, met veel trappen en niveauverschillen. Ook het belastingskantoor is een leuke spot. Alleen worden we daar steeds weggejaagd (lacht).
Maar we gaan ook vaak op zoek naar nieuwe spots, omdat dezelfde plaatsen na verloop van tijd wat afgezaagd worden. En dat is een hele uitdaging. Je moet anders beginnen denken, creatiever en out of the box. Natuurlijk zijn we heel erg blij als er iets nieuws gebouwd wordt en wij daar een mogelijkheid zien voor parkour. Eigenlijk kennen we de stad zowat  binnenstebuiten!
We willen aanvaard worden en tonen dat we geen hangjongeren zijn, zoals mensen vaak het verkeerde beeld van ons hebben. Als je aan parkour doet, moet je dus ook over een sociale verantwoordelijkheid beschikken. Belangrijk is om niemand te storen, respect te hebben voor de omgeving en vooral… zelf plezier te hebben!

Wat is je ultieme ‘spot’?
Dat kan eender waar zijn. In Gent en vooral Louvain-la-Neuve zijn er een paar coole spots. Maar ook in het buitenland: in London ken ik een iconische spot. In Kopenhagen creëerde de overheid zelfs eigen spots voor de jongeren. Parkour is voor mij ook reizen. Je leert nieuwe spots en nieuwe mensen kennen. En soms blijven we gewoon bij elkaar overnachten. Ik denk dat ik in mijn leven al meer parkourreizen maakte dan normale reizen! (lacht)

Hoe kun je trainen of verbeteren? En wat is je ambitie met deze discipline?
Ik beweeg elke dag, soms in groep, soms alleen. Zodra ik vrije tijd heb, ga ik meteen bewegen! Het leidt elke dag tot verbetering. Verbetering hoeft ook niet meteen te slaan op het fysieke gedeelte: men­taal word je ook sterk of zelfs compleet ontwapend: het brengt je tot rust, het doet iets magisch! Intus­sen weet ik perfect hoe bepaald materiaal aanvoelt, hoe mijn lichaam zal reageren op een bepaalde sprong en hoe ik mijn grenzen kan verleggen. Als je zoveel bezig bent met beweging en bewust wordt van je lichaam, kan je mensen hun lichaamstaal lezen.

Ik wil zoveel mogelijk mensen inspireren en mijn geluk delen. Zoek maar eens video’s op van opkomende namen zoals StreetMovement (Denemarken) of Endijs Miscenko (Duitsland). Ik durf wedden dat er een hele nieuwe wereld voor je zal opengaan!

Meer info? Of wil je Zaur contacteren voor een workshop of demo? Kijk op www.facebook.com/ExceptionMovement

 

Foto

Video

Lees meer over